My dream home

Most of the fairy tales have a prince or princess living at a beautiful magnificent palace with  unending gardens, numerous fountains, thousands of rooms, rich draperies and sparkling chandeliers..... Ever since then I had dreamt of myself living in such a palace. It was my dream house. :)
As I grew up, I stopped reading those fairy tales but the image of me living in palace still lingered. But as time passed by, the palace was replaced by some other image.
A small cottage hidden among trees, with a winding approach road. The home had low fencing and tall trees around it. Sweet smelling flower-beds would greet everyone coming to my home.
Everyday in my sleep I used to visit this place - my home.
But one day some other home became my dream home. I saw it in Kashmir, near Pahalgam.
A tiny house, on the bank of a river. It was green everywhere around. The walls were yellow and roof was red. It had white fences and a red gate. It was love at first sight.

My latest dream home is FallingWater . I really really wish I have a home like this. A real waterfall in my home would be amazing!

I may not be able to own a home like this, but big deal - My heart can own any home of my dream.
: D

Leia Mais…

Ghar.

माझ्या आजी-आजोबाच्या घरात एक छोट्या कागदावर हि कविता लिहून भिंतीवर चिकटवलेली होती. आणि त्या वयात मला अर्थ जरी समजला नसला, तरी त्यातल्या यमकामुळे मला आवडली होती. नंतर मग पुढे कळलं कि हि विमल लिमये  यांची कविता.  या कवितेची आठवण येण्याचे कारण असे कि काल मला youtube वर श्रीधर फडक्यांनी गायलेली आणि स्वरबद्ध केलेली हि कविता surf करताना सापडली. 

Link to youtube video

घर.

घर असावे घरासारखे नकोत नुस्त्या भिंती 

तिथे असावा प्रेम जिव्हाळा नकोत नुसती नाती

त्या शब्दाना अर्थ असावा नकोच नुसती वाणी 
सूर जुळावे परस्परांचे नकोत नुसती गाणी 

त्या अर्थाला अर्थ असावा नकोत नुस्ती नाणी
अश्रूतुनही प्रीत झरावी नकोच नुसते पाणी 

या घरट्यातुनी पिल्लू उडावे दिव्य घेउनी शक्ति 
आकांक्षांचे पंख असावे उम्बर्ठ्यावर भक्ति 

मला फार आवडते हि कविता. घर - हि संकल्पना किती छान व्यक्त होते यातून....

मला हि कविता वाचली, ऐकली कि आजी आजोबांचे घर आठवत. एका खूप मोठ्या वाड्यात आजी आजोबा राहत असत. अंदाजे ६-७ कुटुंब राहत असतील त्या एका वाड्यात. माझे सगळा लहानपण तिथे गेलंय. मोठ्ठ अंगण आणि सुरेख बाग. बागेत जाई जुई चे वेळ आणि दारात फुलांच्या पायघड्या घालणारं पारिजताकाच झाड. एका balcony  मधून दुसऱ्या balcony मध्ये मारलेल्या गप्पा, खिडकी मधून होणारी पदार्थांची देवाणघेवाण, एकत्र साजरी केली जाणारी कोजागिरी आणि दिवाळी, सगळ्या बच्चेकंपनी ने सुट्टीमध्ये घातलेला धुडगूस.

हि कविता मला परत एकदा ४ वर्षांची frock मधली, दोन वेण्या घातलेली छोट्याश्या मुलीच्या जगात परत घेऊन जाते. 

काही गोष्टीच्या इतक्या घट्ट associations असतात ना...

Leia Mais…